09-05-07

 kinderen/kleinkinderen.

Ik heb een moeilijke vraag aan de moeder/oma's en vaders/opa's ?
Mijn dochter komt al 7 jaar niet thuis,
omdat ze in verkeerde handen is gevallen..
toen ze 25 jaar oud was, had ik gezorg dat ze een vriendje kreeg.
door een advertentie voor haar te plaatsen.
binnen 2 maanden was ze weg.
ze is nu met een andere getrouwd wat wij niet wisten.
die wij niet kennen.
plus dat ze van kleins af aan de ziekte hebt van
syfrofrie een zenuwen ziekte.
Ze laat iedereen die goed voor haar is geweest, in de steek,
ze komt ook nooit bij haar broer.
Maar op 16 - 09 - 2006. heeft ze een zoon gekregen,
dat kreeg ik op 10 - 01 - 2007 pas te horen,
dat wij opa en oma waren geworden.
En wij kregen op 16 - 01 - 2007 pas de naam van de kleine door,
dat kwam omdat vrienden van haar hadden gezegt je moet die naam toch eens door geven aan je ouders,
wand je ouders zijn toch de opa en oma van je zoon.
Maar wij mogen hem niet zien.
wij waren al jaren bezig om het proberen uit te praten waarom ze zo doet tegen ons.
iedereen die haar kan vinden het een schande.
en zeggen zijn jullie daarom zo te goed voor haar geweest.
jullie lieten ook alles toe, om geen ruzie met haar te krijgen.
omdat ze zo moeilijk was.
maar dat willen wij zelf ook niet.
omdat wij ook misschien wel fouten gemaakt hebben.
wand ruzie komt van allebij de kanten af.
ze wordt heel gauw overgehaald.
en gelooft dan in die andere mensen van in plaats van haar eigen ouders. en vrienden/dinnen.
wand ze heeft iedereen in de steek gelaten en wil met niemand meer wat te maken hebben.
dat hebt met die ziekte van haar te maken.
daarom vraag ik mij af, zijn er meer ouders die dit zo mee maken.
zo dat wij een groepje kunnen maken, om er over te kunnen praten als je het moeilijk hebt.
om elkaar te steunen en te helpen.
ik weet dat het tegen woordig heel veel gebeurdt.
omdat de tegenwoordige tijdt zo is.
en omdat ik vrienden/dinnen heb wie dit ook mee maken.
met een van hun kinderen of meer van hun kinderen.
Maar leuk is het niet.

ze moeten eens weten hoe veel verdriet
ze hun ouders daar verdrietig mee doen.
niet te geloven.
hoe zwaar dat is.

wij hopen dat wij ze een keer weer terug mogen zien,

maar geloven daar niet meer in.

en dat wij dan ook onze kleinzoon eindelijk ook eens een keertje mogen zien.

Dat is onze grootste wens.
groetjes van cor en gooske

11:09 Gepost door gooske mulder in Actualiteit | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |